Verliefd op mijn alledaagse wereld

Iedere dag zie ik iets moois.

Iedere dag word ik geraakt door iets.
Iedere dag voel ik wel één of meerdere kriebels in mijn buik.

Met de camera op pad en ook zonder de camera.

Juist zelfs zonder de camera zie ik meer moois in mijn alledaagse omgeving dan ooit tevoren. Nu na 10 jaar contemplatieve fotografie beoefenen – met open ogen, hart en geest, liefdevolle nieuwsgierigheid en mijn camera door mijn alledaagse wereld slenteren.

De verliefdheid is ook een grote liefde met grote waardering geworden.

En als een daglicht-dag voorbij is zonder iets écht gezien te hebben, mis ik het.

Zien vanuit het hart

Dit is niet over één nacht ijs gegaan, of wat zich meteen in volle glorie ontvouwde na het volgen van de eerste workshop.
Ook heb ik niet een speciaal talent van Goed Oog of goed kunnen fotograferen.

Wat wel meteen gebeurde is op de eerste dag van mijn eerste Miksang workshop: mijn visueel helder zien ontwaakte in verbinding met mijn hart.

Zien vanuit het hart was een onvergetelijke ervaring geworden.

Helder zien ervaren wij allemaal op natuurlijke wijze al. Vaak spontaan, omdat dit een inherente eigenschap is. Maar weten we niet het we dit altijd kunnen doen en hoe we dit kunnen trainen.

Ik ben er goed in geworden

Door de jaren heen ben ik goed geworden in:

  • het opmerken van zomaar iets zien
  • er de tijd voor te nemen
  • het binnen te laten komen
  • het niet wegredeneren, maar erkennen dat ik mijn hart voel wat ik zie en dit opvolg.

Ik ben goed geworden in datgene fotograferen wat ik in het allereerste moment zie – op een kalme en methodische wijze.

Mijn helder zien is stabieler geworden.

Nog steeds ontwikkel ik de kwaliteit van helder zien: door mijn redenerend denken en mijn ambitie van ‘ik wil er iets bijzonders mee vertellen’ met rust te laten.

Vanuit niet-weten en niet hoeven weten wat te fotograferen word ik gewoon ontzettend blij!

Iets willen fotograferen en er (hard) voor werken is hoogst vermoeiend…

Geraakt worden omdat ik iets moois zie voelt altijd strelend, en geeft energie – mijn hele zijn wordt gestreeld.

De wereld is mooi

Niet omdat ik zo verliefd ben (op iemand) dat alles nu tijdelijk mooi is en wordt, en ik de wereld door de symbolische roze bril zie. Met ‘de roze bril’wordt bedoeld dat er dingen genegeerd worden; we zijn selectief en onze zelf-gecreëerde voorkeur versterkt.

Verliefd zijn op mijn alledaagsheid is ondertussen een grote liefde geworden.

Omdat ik ontdekt heb hoe onvoorwaardelijk schoonheid is.
Omdat ik ontdekt heb hoe makkelijk ik me kan verbinden met schoonheid.
Omdat ik ontdekt heb dat de schoonheid van de wereld eindeloos is en geduldig wacht om gezien te worden.

Maar iedere dag voel ik fijne kriebels in mijn buik, soms heel klein soms heel duidelijk; onmiskenbare schokjes als ik zomaar iets zie in mijn alledaagse omgeving. Altijd als een verrassing.

De liefde vieren

Ik vier deze bijzondere liefde door hier op fotografische wijze creatief expressie aan te geven.

Eén moment tegelijk.

Op een precieze, vriendelijke en oprechte wijze druk ik de elegantie van mijn wereld van de verschijnselen uit. Door de creatieve expressie eer ik mijn verbinding met mijn alledaagse wereld en de geraaktheid van ieder uniek moment.

Waarom worden we überhaupt verliefd?

Waarom worden we verliefd op die ene persoon, uit al die miljarden mensen op de wereld?

Het ‘waarom’ is eigenlijk onbeantwoordbaar.

Het is zo.

Het is een diepe verbondenheid welke we voelen, als een unieke resonantie. Hier kunnen we op terugblikken en over nadenken en dan weten we wanneer en wanneer, maar het moment zelf kwam als een verrassing! Dwars door al onze gedachten en meningen door.

Als het verliefd-zijn op de ander wederzijds is, wordt de verliefdheid groter. Of – na een tijdje – juist minder.

Het eenvoudige en heerlijke aan fotograferen is, dat we niet hoeven te wachten op een match of op een bevestiging.

We kunnen er altijd voor gaan.

Deze wereld verleent ons fundamentele gastvrijheid.

En als het te ingewikkeld wordt of te veel hard werken, is loslaten heel makkelijk – we lopen eenvoudigweg door.
De schoonheid van het alledaagse is immers oneindig.

Kijken en zien doen we elke dag, elk moment

Van alle zintuigen die we hebben zijn onze ogen ons meest gebruikte zintuig. Behalve bij blindheid of een ander oogstoornis die het zicht belemmert; dan wordt een ander zintuig dominant.

Kijken en zien doen we elke dag, de hele dag door.
Kijken en zien is ook sterk gekoppeld aan ons denken.

Want…al snel vinden we er iets van als we iets zien. Denken en er iets van vinden gebeurt in een fractie van een seconde.
Eerst zien we iets, we ervaren een directe waarneming, zonder woorden. Dan komt er een woord, en vervolgens start ons innerlijk denken in volle vaart op. Deze snelheid en veelheid is vaak onbewust.
Wel ervaren we dat we er iets van vinden, en/of willen we er iets mee.

Als fotografie-liefhebber laten we vaak ons werkelijke kijken en zien los, en we gaan op in het denken in plaatjes, in het eindproduct: “het wordt een mooie foto” of “dit wordt geen mooie foto”.

Helder zien is helemaal vrij van mentale invulling, meningen en oordelen.

Meningen zijn besmettelijk

In onze dagelijkse wereld worden we maar al te vaak verleid ergens iets van te vinden.

Opinies zijn net als verkoudheidsbacillen. Ze vliegen door de lucht en voor je het weet heb je er één te pakken. Lisette Thooft in ‘Zen en de kunst van het niet-weten’.

Om daarentegen mening-vrij te zijn lijkt lastig, maar is het niet echt. Het betekent simpelweg dat we heel veel ruimte en aandacht over hebben als we onszelf hierin onderbreken!
En met deze hernieuwde ruimte en beschikbare aandacht kunnen we iets anders doen; momenten van geraaktheid door alledaagse schoonheid toelaten. Met al onze zintuigen!

Eerst geven we onszelf meer ruimte. We onderbreken het mechaniek van onze continue meningen en oordelen, en verschuiven onze aandacht.

Het moment van verliefd worden vindt altijd plaats in de open ruimte – tussen gedachten, tussen meningen en overtuigen door. Iets raakt ons, zomaar. Opeens zijn we verliefd – als we terugblikken weten we hoe en wanneer, maar op het moment zelf zijn we volledig verrast!

Onze alledaagse wereld is mooi – kijk er naar!

Wat ons raakt is niet wat we zien maar wat we voelen: de ogen als directe ingang naar ons hart. Onze ogen openen zich en we kijken verder. Hoe verder we kijken hoe meer we zien hoe kleurrijk en fris en fantastisch onze wereld is.

Kijk. Dit is jouw wereld! Je kan niet niet kijken. Er bestaat geen andere wereld. Dit is jouw wereld, het is jouw feest. Jij hebt dit allemaal geërfd. Kijk naar de grootsheid van dit alles. Kijk! Aarzel niet – kijk! Open je ogen. Knipper niet, maar kijk, kijk – en kijk verder. C. Trungpa uit ‘Shambhala – De Weg van Krijger’


©Hèlen A Vink, Zandvoort

Deze post is ook beschikbaar in: Engels, Spaans