Laat het onderwerp de compositie bepalen

Niet jij!

Althans, niet wat jij erover denkt te willen fotograferen.

Over compositie wordt in de fotografie veel beweerd en aan vastgehouden: met allerlei fotoregels.
Als formule voor succesvolle foto’s.

  • Wel in het midden / niet in het midden
  • De regel van derden(1/3-2/3)
  • De gulden regel
  • Voorgrond/achtergrond scherp/onscherp
  • Technische macrofotografie om heeeel dichtbij te komen om normaal onzichtbare details te zien
  • Lijnen en curves volgen
  • Of gewoon lak aan alle regels en experimenteer!
  • En nog vele regels verder

Maar, geloof me – het is allemaal bedacht en alles is al gedaan!

Waarom deze regels?
Simpelweg omdat we verlangen naar schoonheid, verlangen naar geraakt te worden door schoonheid en hier expressie aan te geven. Voorbij aan wat we in gewone woorden kunnen uitdrukken.

Omdat het voor ons lastig is eenvoudigweg bij het onverklaarbare te blijven, bij onze ervaring van onverklaarbare schoonheid, zoeken we naar houvast.

“Regels geven houvast. Deze benadering smoort de magie in de kiem”.

Door regels samen te stellen om het creatieve proces te analyseren en vast te houden aan deze regels, en regels toe te passen redeneer je de onverklaarbare betekenis weg. Deze benadering smoort de magie in de kiem.

Zodra er een kunstwerk opduikt die onverklaarbare schoonheid uitdrukt, en wij geraakt worden, bestaat er al lang de neiging uit te pluizen hoe en waarom de kunstenaar dit gedaan heeft. Zelfs al heeft de kunstenaar zelf al erover geschreven hoe hij/zij zich liet inspireren en te werk ging.

Fotografie heeft als kunstvorm en expressievorm een snelle ontwikkeling doorgemaakt, en draagt behalve schoonheid ook de neiging onze onrust omhoog te brengen in zich. Het is een snel en direct medium. De snelste en meest directe van alle kunstvormen.

Eén keer de knop indrukken en het beeld is vastgelegd. Er is weinig reflectietijd tijdens het maakproces. Meer dan iedere andere kunstvorm vergt fotografie behalve een levendige creatieve geest ook een stille en stabiele geest.

Edward Weston
Is de eerste fotograaf die consequent jarenlang pure waarneming met het medium fotografie onderzocht, los van alle trends en onafhankelijk van waar zijn collega-fotografen mee bezig waren. Hij is mede-oprichter van de fotografiegroep F/64. Deze fotogroep was een uitloper van de kortstondige fotostroming ‘Straight Photography’, begonnen door Paul Strand. Beide ontstonden vanuit de heersende fotografiestroming ‘pictoralisme’. In F/64 lag de nadruk op pure fotografie, scherpe beelden, maximale scherptediepte en het doel was oa om fotografie puur als medium in te zetten, zonder manipulatie, en onafhankelijk te blijven van ideologische kunstgedachten en kunstesthetica van welke periode dan ook. F/64 staat voor de grootste scherptediepte, pure fotografie.

“De camera zou gebruikt moeten worden om het leven zelf mee vast te leggen, om de textuur en de quintessence van het ding zelf weer te geven, of het nu gladgepolijst staal is of pulserend vlees.”

Edward Weston begon rond 1922 simpelweg met het fotograferen van paprika’s, schelpen, zand, naakten en landschappen waarin hij de dat-heid, de zijn-heid, van verschillende onderwerpen onderzocht.
Hij onderzocht de dingen zoals ze zijn. Zonder zijn projecties en zonder gebruik te maken van de (grillige) verbeeldingskracht. Over compositie schreef hij:

Edward Weston

“Compositie is de sterkste vorm van zien”

Hoe componeren we vanuit onze eigen uniekheid?
Onze eigen onverklaarbare ervaring van schoonheid?
Zonder de compositieregels?
Vanuit het zien?

Compositie
In Miksang contemplatieve fotografie is compositie een relatief eenvoudig aspect van de wereld van vorm en verschijnselen. Het is eenvoudig aspect, waar niet hard aan gesleuteld wordt. De enige reden waarom het wel lastig is hiermee te werken, is omdat het voor ons niet eenvoudig is eenvoudig bij de ervaring te blijven van zien.

Het uitgangspunt in Miksang is dat we vanuit directe waarneming de compositie puur laten bepalen door het onderwerp/de scene zelf.

Omdat compositie de sterkste vorm van zien is
Het moment dat we iets zien, wat ons echt raakt: we herkennen onze flits van waarneming.
Op dit moment is de compositie al bepaald. Door ons zien.
De compositie is al gezien door onszelf.

Rustig blijven
Het enige wat we nu in onszelf met rust (leren) laten is: wat we willen hoe de foto er straks uit gaat zien.
We blijven rustig, en herkennen wat we in het eerste moment gezien hebben.

Het lastige
Is onze gedachtestroom met rust te laten, of opzij te schuiven. En dat we eenvoudigweg vertrouwen op wat we al gezien hebben, in contact blijven met onze hartsverbinding van zien.

Wij willen iets
Zodra we iets willen, doen we eigenlijk niet anders dan wegschieten van onze ervaring.
We schieten weg met onze aandacht van wat we direct, levendig en ongefilterd zien.
We schieten weg met onze aandacht van hoe het waargenomen object/scene zich aan ons laat zien.
We schieten weg van een vol en geraakt hart.

We schieten met onze aandacht naar: het bedenken van hoe de foto eruit moet zien.

In supersnelle denkmodus
We denken in supersnelle denkmodus terug aan alle beelden/foto’s die we al eens gezien hebben en die ons bevallen. We trekken onze interne beeldenbank open.Vervolgens gaan we reproduceren wat we al eens gezien hebben. In combinatie met het toepassen wat anderen bedacht hebben hoe je een mooie foto maakt: de fotoregels.

Dit gebeurt in een fractie van een seconde.
Van een pure ongefilterde waarneming naar een volledig bedachte samengestelde compositie van wat we willen.

Ongemerkt is dit best hard werken; we spannen ons iedere keer in een hele beeldenbank te doorlopen en andermans regels toe te passen.

Niet echt origineel 
Vanuit Miksang gezien is deze aanpak niet echt origineel. Het is niets anders dan het herhalen van wat al eens gefotografeerd is.

Je ervaart nauwelijks jouw unieke waarneming en uit deze supersnelle modus komen zeker geen unieke foto’s tevoorschijn.

Met de beoefening van contemplatieve fotografie drukken we onze unieke resonantie uit, precies zoals we het gezien hebben. Omdat het blij maakt, we ervaren contact. Voorbij het verklaarbare – het onverklaarbare maar volledig voelbare van geraakt worden.

We fotograferen puur.

Waarom zou Edward Weston dit anders jarenlang hebben gedaan?
Waarom is hij nog steeds een inspiratiebron?

Geen regels maar een methode
Er is een natuurlijke compositie in alles om ons heen, in de natuur, in het heelal, en er is een natuurlijk resoneren vanuit onszelf met deze natuurlijke compositie. De bedachte ‘regels’ voor succesvolle foto’s zijn vaak niets anders dan een logische opsomming en uiteenzetting wat altijd al plaatsvindt. Dodelijk precies.

In Miksang fotograferen we onze waarnemingen met een methodische toepassing.

Uhh?

Nee, dit zijn geen regels. Maar een methode, zodat je gaat begrijpen wat je ziet. Begrijpen is een verdieping van de ervaring.

Het visueel onderscheid
Het belangrijkste onderdeel van de Miksang methode is het visueel onderscheid.
Iedere keer als je iets ziet wat jou raakt, en je stopt, letterlijk, en kijkt dieper, pas je deze methode van visueel onderscheid toe.

  • Je stelt jezelf als eerste deze vraag: wat heb ik gezien?
  • Waar begint mijn waarneming?
  • Waar eindigt mijn waarneming?
  • Is het horizontaal of is het verticaal?
  • Hoe zet ik mijn camera-instellingen in?

Dit onthaast je supersnelle denken.
Gigantisch.

Zodat je contact houdt met waar je contact mee maakt. Je ziet precies en volledig.

We helpen ons ‘zelf’
Met het visueel onderscheid helpen we onszelf. We helpen ons ‘zelf’ onze aandacht bij onze levendige waarneming te houden. Bij de ervaring van wat we zien. Een directe ervaring van zomaar iets zien is het moment waar we nog even geen gedachten hebben over wat we zien. We ervaren puur, we zien puur.

Er klaar voor zijn
We zijn er klaar voor het supersnelle denken en de wolken van gedachten vóór te zijn én ook voorbij te laten gaan. We blijven bij de ervaring van iets zien. Iets uit het niets.

Uit het ‘niets’
Frisse waarnemingen lijken uit het niets te komen. Het ‘niets’ is echter niets anders dan de ruimte tussen onze gedachten. Dit is dezelfde ruimte in onszelf wat al wakker en altijd gewaar is.
Vanuit en in deze ruimte zien we. Ongefilterd, onbevangen.

De wolken van gedachten, vooringenomenheid en associaties lossen op. Oneindige waarnemingen die de hele tijd doorgaand al klaar voor zijn door ons gezien te worden, worden zichtbaar voor ons. Eén tegelijk. Waar wij op unieke wijze mee resoneren. Dit is de magie van het wakker kijken, zien en geraakt worden.

Sterk zien
Dan pakken we de camera op en fotograferen we. We drukken de knop in. En laten los.
Vanuit ontspanning.
Vanuit het doorgaande vertrouwen van het zien van de dingen zoals ze zijn.
Met onze camera.
Vrij en vreugdevol!

Zo ontdekken we een oneindig veld van onze unieke resonantie met dingen zoals ze zijn.
Daar is geen compositie voor nodig.

Wel: sterk zien.

Deze post is ook beschikbaar in: Engels Spaans