De magie van het niet-weten

‘Onverwacht’ is één van de kenmerken van de magie van Miksang Contemplatieve Fotografie. En is tevens de bron van deze magie.

‘Onverwacht’ komt voort uit de open ruimte van het niet-weten.

Niet-weten

Niet-weten is de ruimte in onszelf waar we zonder verwachting, zonder voorbedacht idee, zonder artistieke ambitie zijn – vrij van het actief redenerend denken, open en vreugdevol.

Zonder agenda

Als ik op pad ga met mijn camera ligt mijn grootste plezier en avontuur in het zonder agenda er op uit te gaan; met de intentie van open en onbevangen kijken.

Ik heb geen idee wat ik ga zien, en ik heb geen idee met welke of met hoeveel foto’s ik terug kom. Op pad met ‘geen idee’. Het buitenavontuur van ‘zonder agenda’ begint zodra ik de voordeur achter me sluit.

Doen

Wat ik echt ‘doe’ is opletten.
Oplettend zijn met wakkerheid en alertheid wanneer iets zich visueel aandient, iets resoneert – zomaar, uit het niets. Magisch.

Het praktische ‘doen’ wat volgt is:

  • ik stop, letterlijk fysiek.
  • ik neem de tijd verder te kijken, tot het duidelijk is wat ik precies zag: wat hoort er wel bij & wat hoort niet bij mijn waarneming?
  • het toepassen van de Miksang methode: een aantal stappen methodisch doorlopen voor ik de knop indruk.
  • ik neem de tijd mijn directe waarneming te fotograferen, niet meer en niet minder.
  • zolang het duurt, kort of langer, tot het helemaal klaar is.
  • zonder enige verwachting of vasthoudendheid over de mogelijke uitkomst van hoe de foto eruit moet komen te zien.

Verder kijken

De verdieping en het plezier ligt ook in verder kijken voordat ik iets ‘doe’. Verder kijken betekent hier: voeling houden hoe mijn hartsverbinding van iets wat ik zomaar en heel direct gezien heb zich ontvouwt. Of het nu vorm, kleur, vlakken, iets eenvoudigs, een moment, een visuele haiku, de aanwezige aanwezigheid van iets of een combinatie is: iets uit de visuele veelheid om mij heen resoneert.

Ik merk het op.
Ik herken het.
Ik erken het.
Ik neem het in.
Ik waardeer het.
Ik verbind me, aan de fotografische expressie.
En stap in het praktische proces van expressie met de camera – zoals, hoe scherp zie ik het, hoeveel scherptediepte heb ik nodig.
Altijd één moment tegelijk.

Langzaam slenteren

Terwijl ik langzaam en niet-wetend slenter op de boulevard, op het eind van de middag net voor het donker begint te worden, geniet ik van de subtiele kleuren en mooie vormen van de lucht boven de zee.

En opeens…

“Is dat um?” hoor ik naast me.
Ik kijk opzij en zie een jongetje ter hoogte van mijn camera, die ik net laat hangen.
“Wat…?” zeg ik.
“Is dat um?” en wijst naar mijn camera die aan de strap langs mijn zij hangt.
“Ja”, zeg ik.
“Waarom?” vraagt hij.
“Wat denk je?” antwoord ik.
“Om foto’s te fotograteferen…fotograferen…” komt er struikelend uit en licht opgetogen uit.
“Om de lucht te fotograferen” vul ik aan.
“Maar die is helemaal grijs!” roept hij terwijl hij doorloopt en ik aanstalten maak stil te staan en verder te kijken.
“Beter kijken” zeg ik uitnodigend.
Een stukje verderop staat het jongetje stil, en met een gefronst gezicht kijkt hij naar de lucht boven de zee. Opeens roept hij, en gelijktijdig zwaait hij zijn armen vreugdevol omhoog, “het is blauw én grijs!”
“Jaaaa” lach ik.

De magie van een onverwachte ontmoeting met een open hart en wakkere blik, onder een gekleurde hemel.

©Hèlen A Vink, 18 december 2016, Zandvoort boulevard