Voorbij het overduidelijke kijken

Ik zie geen enkele reden om het overduidelijke vast te leggen

Edward Weston |

Hij bedoelt met ‘het overduidelijke’ het voor de hand liggende. Wat we als collectief een consensus aan benoemingen over bepaald hebben, wat we overeengekomen zijn: we noemen een boom een boom, een huis een huis, een bloem een bloem, een auto een auto.

Edward Weston zocht niet naar ongewone onderwerpen, maar keek zo lang naar een object tot het bijzondere zichtbaar werd.

Hij onderzocht ieder object beschouwend, tot het bijzondere in het gewone omhoog kwam, voor hem. Voorbij de benoemingen en voorbij het bestempelen ‘wat het is’, en hij het ‘ding’ echt kon zien.

Iets wat tot dan toe niet zo gedaan werd in de fotografie.

Zoals met deze paprika, gemaakt in 1930. Langdurig beschouwd totdat hij los kwam van het woord paprika en voorbij de ‘paprika’ kon zien;  en wordt vorm en textuur zichtbaar. Het ‘iets’ zonder enige benoeming, helemaal zichzelf.

Het stoffelijke ding voor je neus, dat is ‘het’

Zenmeester Huan Po, 6e eeuw

edward weston, bell pepper, paprika, miksang, contemplatieve fotografie, mindfulness, mindful fotografie, misken, miskang Edward Weston, Pepper No.30, 1930

om in deze eeuw even op te houden met rondrennen, rustig in het gras te gaan zitten, de wereld uit te zetten en de aarde weer te voelen, om het oog toe te staan een wilg te zien, een wolk, een blad – dat is een onvergetelijke, wonderbaarlijke ervaring…”

Frederick Franck uit ‘De zen van het zien – tekenen als meditatie’

We kijken niet goed

Benoemen is heel erg handig en praktisch, tot op zekere hoogte. Het is behulpzaam te weten waarover we praten als we samen met anderen zijn; zo bouwen we huize en wegen etc. Maar het is natuurlijk geen garantie is voor all e aspecten van ons bestaan! Want… wat ook gebeurt met benoemingen en de overeengekomen consensus hierover; we kijken niet verder dan de benoeming.

“Het is een boom; ik weet wat het is, ik vind deze leuk of niet leuk of het interesseert me niet”. En klaar, dat is genoeg, we denken te weten wat het is. Wat ons een gevoel geeft dat we weten waar we zijn en wie we zien; en we kijken niet meer verder.

En ook, met alles wat er nieuw verschijnt aan technologie, gadgets, entertainment, betere lenzen en betere photoshop software, wordt er steeds meer gekeken en gekeken. De snelheid van kijken loopt op.

Juist door deze snelheid en de veelheid wordt er steeds minder iets gezien zoals het is. In de steeds makkelijk bedienbare photoshop software die je tegenwoordig overal gratis bij krijgt, wordt een vastgelegd beeld al veranderd voordat het werkelijk gezien is, zoals het is.

Ooggetuigen zijn het minst betrouwbaar

Dit is in het justitieel systeem al langer bekend; ooggetuigen zijn het minst betrouwbaar. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat met de manier van ondervragen een ooggetuige vrij makkelijk gestuurd kan worden. En wel zodanig dat aan het einde van de ondervraging de ooggetuige gelooft dat wat hij/zij werkelijk gezien heeft datgene is waar de ondervrager op aanstuurde.

“Ooggetuigen vullen gaten in hun geheugen op door losse flarden te verbinden met zelf beredeneerde details. Later is het moeilijk onderscheid te maken tussen wat ze wel en niet zelf hebben waargenomen.” Hier maken ondervragers gretig gebruik van.

Conclusie: er wordt niet goed gekeken.

Nu-heid

Contact maken en verbinding ervaren gebeurt altijd in nu. en als we verbinding ervaren ervaren we nu-heid. we zijn in het hier en nu; volledig verbonden. En dit is een voorwaarde om echt te zien – en met onze zintuigen is dit de makkelijkste manier! Onze ogen zijn als een poort; van directe levendige waarneming, naar een gelukzalige ervaring van verbinding, schoonheid en expansie van vreugdevolheid.

Zo ervaren we nu-heid.

Nu-heid, in het hier en nu zijn, is vrij van duwen en trekken met wat we ervaren, vrij van beredenerende details. Vrij van de continue indeling in ‘leuk’ en ‘niet leuk’. Vrij van kijken met een idee vooraf wat je wilt zien, vrij van verwachting. Vrij en vreugdevol!

Verlangen naar schoonheid

We delen allemaal het verlangen naar schoonheid. We delen het verlangen bijzondere dingen te (willen) zien en te beleven. Dit is een diep inherent verlangen naar versmelting; met alles, met onszelf, met wie we werkelijk zijn, met de schoonheid die we al in ons dragen, met de schoonheid in onze directe omgeving. Voorbij het overduidelijke.

Een intieme ervaring; van appreciatie en onvoorwaardelijke liefde. Iets zien zoals het werkelijk is is een volle ervaring.

We kunnen iets zien zoals het is vóórdat we er over begonnen te denken, vóórdat we er iets van beginnen te vinden, vóórdat we er een mening over vormen. Daarom is het handig om het verschil te begrijpen tussen en directe en indirecte waarneming; tussen puur waarnemen en conceptualiseren.

We kunnen werkelijk iets zien zoals het is, de schoonheid die iets al in zich draagt – voorbij benoeming, voorbij het gebruikelijke, voorbij associaties, voorbij wat we al weten, voorbij cultuur, voorbij tijd – tijdloos.

Vol appreciatie!

Wie werkelijk zien wil, kiest niet tussen wat aantrekt en afstoot

Hsin Hsin Ming(6e eeuw)


Hier een selectie fris geziene momenten, voorbij het overduidelijke, omgezet in een foto.

49 foto’s

This post is also available in: Engels Spaans