“Waarom volwassenen zich graag kind voelen”

Kopt een artikel in de Volkskrant op 23 maart.

VK: “…maar voor één middag worden verlost van de waan van de dag kan als een hele opluchting worden ervaren.”

Een zondag met heerlijke langzame uurtjes, vrienden, camera’s en frisse blikken.
Al kletsend, etend en slenterend fotografeerden we wat. Ieder op zijn en haar eigen moment. Zonder druk of prestatiedrang, zo min mogelijk dan want dat is best lastig: mooie foto’s willen maken hangt hoog in het vaandel.

Heerlijk zinnig, vreugdevol en ontspannen.

Een middagbeleving vol mensvriendelijke voldoening.

Ik snap de titel meteen: “Waarom volwassenen zich graag kind voelen”

1. Ik herken het 🙂
2. Werkelijk overal om ons heen lijkt serieusheid hoogtij te vieren.
3. Op het dodelijk serieuze af.

Wij volwassenen nemen de waan van de dag veel te serieus.

Betekenis van waan: ‘gedachte die niet overeenkomst met de realiteit’

Voor we het weten geloven we wat we zelf denken en wat anderen denken. We merken onze en andermans/-vrouws aannames vaak niet eens, en opeens zitten we in een waan: van onze eigen gedachten en vaste overtuigingen van overeengekomen consensus over van alles en nog wat.

Hoe merk je dat? Het voelt gewoon niet fijn.
Een opkruipend gevoel van nattigheid die je hanteerbaar naar de achtergrond kan duwen.

Het resultaat?
Op den duur moeten we ons ontladen zodat we weer loskomen uit de kramp van onze eigen gedachten.

De trend?
Steeds extremer, hipper, gekker, en welke-gedachte-hebben-we-nog-niet-opgevolgd-gewoon-omdat-het-kan ontladen.

VK: “Misschien is dat de crux: als volwassenen af en toe weer kind mogen zijn, zonder het maatschappelijk engagement helemaal uit het oog te verliezen, kan de wereld er een stuk vrolijker uit gaan zien.”

Daar zit ‘m de crux.

Er is helemaal niets mis met denken. Er is ook niets mis met gedachten opvolgen. Hier bouwen we huizen, wegen, smartphones, camera’s en alles mee. En onderzoeken we nieuwsgierig nieuwe gebieden van interesse.

Alleen…

We vergeten de ruimte tussen onze gedachten en onze emoties.
Deze ruime is permanent aanwezig.
Een ongekende ruimte: dit is wie wij werkelijk zijn. Open, eindeloos creatief, ongecompliceerd, schitterend, en kinderlijk eenvoudig.

In onze westerse cultuur is alle aandacht naar het denken verschoven. We wanen onze gedachten als de realiteit met minimale nieuwsgierigheid!

De ruimte

Tussen onze gedachten is waar onze ontspanning, vreugde, healing, rust, supercreativiteit, vredelievendheid, mededogen, en allerlei andere kwaliteiten van onze inherent briljantie sluimerend wachten.

Deze staan te springen om aangeraakt te worden door onszelf!

Weten is niet genoeg.

De werkelijke ervaring van ruimte wel.

  • De mediterenden onder ons knikken nu hoogstwaarschijnlijk instemmend. Hier hebben we al op gedisciplineerde wijze vriendschap mee gesloten. En zijn we nog aan het sluiten. Vriendschap met de vluchtigheid van gedachten, de gemakkelijkheid en ongemakkelijk, de dynamiek van wegvluchten en vastzitten in fantasie, eindeloze zorgen, boosheid en veel meer. Maar nog meer vriendschap met de weldaad van onze innerlijke inherent ruimte.
  • De sporters onder ons kennen het welbehagen van gedachteloosheid en synchroniciteit die op kan treden tijdens de uitoefening van de tak van sport. Dit komt voort uit getraindheid, uit de discipline van oefenen, iedere keer opnieuw het lichaam laten wennen aan een stukje verder. Stukjes minder verder worden steeds makkelijker en blijmoediger.
  • De creatievelingen onder ons kennen de ruimte van creatieve intelligentie; lekker bezig zijn met schilderen, beeldhouwen, bloemschikken, tekenen, dichten, dansen etc. Hoe beter je het materiaal kent, hoe dieper en vanzelfsprekender de ervaring van deze ruimte is. Zonder de veelheid van gedachten. Vol voldoening tijdens het creatieve creëeren.

Met contemplatieve fotografie

Oefenen we ons kind zijn. Het kinderlijk plezier. Het vreugdevolle zomaar iets zien met kinderlijke vreugde.

We volgen we de resonantie van onze innerlijke ruimte.
En gewoon eens even niet de kettingreacties van onze gedachten.

Zo herinneren we ons onze kinderlijke vreugde.

Zo ben je niet voor één middag verlost van de waan van de dag

Maar altijd, iedere dag. Eenvoudigweg doordat je niet slechts bij toeval je gedachteloosheid en een moment van schitterend zien ervaart.

Doordat je dit bewust doet, mindful, met aandacht, regelmaat en humor.
Met de beoefening van contemplatieve fotografie komen hier vanzelf schitterende foto’s voort! Op kinderlijk eenvoudige wijze.

Een foto is tenslotte een reflectie.
Van jouw schittering, jouw (innerlijke) ruimte óf van de waan.

Lees hier het artikel in de Volkskrant >>