Het is wat je ziet

Het is niet waarnaar je kijkt wat telt, het is wat je ziet.

Henri David Thoreau

Zodra we onze ogen openen, is het niet wat je ziet, maar kijken we. Dit kan je vergelijken met onze ogen als een lens; meedogenloos helder en scherp. Een lens registreert alles wat in beeld is, of je nu uitzoomt of inzoomt.

Maar, wat zie je?

Visuele waarneming is een geleidelijk proces, wat altijd begint met een eerste contact die ontstaat; heel direct – een impuls, een resonantie – wat alleen jij zo ervaart, op unieke persoonlijke wijze. Jij ziet iets.
Dan kijk je verder en je voelt het uit. Je raakt het aan met je ogen – wat is de textuur, wat hoor ik, wat raak ik aan?

Als je dit proces laat gebeuren en deze directe zintuigelijke ervaring binnen laat komen ontstaat er echte interesse en nieuwsgierigheid. Je verbindt je met wat er plaatsvindt. Zowel met het onderwerp van waarneming als met jezelf. Een levendige ervaring waarin de hele smaak en textuur naar voren komt; je belandt in volledige communicatie.

Je ziet ècht.

Maar ook, soms spring je heen en weer met je aandacht in plaats van het helemaal te ervaren. Je ziet iets, raakt het even aan, laat het weer los, komt er weer op terug en je begint een gesprek met jezelf. Wat meestal begint met wat je ziet, hoort, proeft of aanraakt te benoemen; “het is een…”. En dan volgt; “dit bevalt me” of “dit bevalt me niet”, “dit klopt niet, dit moet ik anders”,”ik zag dit ook ergens vorig jaar”, “daar zag het er beter uit”, “daar zag het er minder goed uit”, “daar moet ik eens wat van zeggen” of “dat negeer ik maar”, etc.

Deze neiging van het onrustig heen en weer springen zodra we iets zien kennen we allemaal. Zo wordt onze visuele waarneming langzaam de dagelijkse realiteit zoals we die kennen.

Hoe we het kijken en zien relatief ervaren 

Zodra we de visuele waarneming voelen, maken we het persoonlijk en gaan we meningen en besluiten vormen, zoals; ‘het bevalt me’, ‘ik koop het’ of ‘ik heb er geen zin in’, ‘ik vind het niet leuk’. Dit proces vindt plaats in een fractie van een seconde; heel snel, eenvoudig en de hele tijd.

Hoe we het kijken en zien absoluut ervaren 

Zodra we de visuele waarneming voelen, blijven we bij de ervaring van zien, zoals het is, we raken het aan zoals het is. Dan gaan we met het visueel onderwerp zijn, zonder het te hoeven accepteren of af te wijzen. In deze kwaliteit van stil blijven is het niet nodig meningen te hebben of de interne dialoog – het gesprek met onszelf – heel ver door te voeren. We houden onze aandacht onverdeeld bij het zien en rusten in het zijn. Stil en kalm.

Zoals een kikker in het midden van de vijver in de regen zit. De regendruppels vallen op de kikker en hij knippert met zijn ogen, maar hij blijft bewegingsloos zitten. Hij hoeft niet in of uit de vijver te springen.

Foto ©Hèlen A Vink, Zandvoort, 30 oktober 2015 Zandvoort

Deze post is ook beschikbaar in: Engels Spaans